“Ne thërrasim në Islam, jo në ndjekjen e shembullit të muslimanëve! Thërrasim drejt Librit dhe Traditës, jo drejt historisë së një ymeti, që i ka bërë padrejtësi vetvetes dhe s’i ka dhënë hakun trashëgimisë së tij!”
Kjo fjalë e urtë e dijetarit dhe mendimtarit të shquar egjiptian, Shejkh Muhammed El-Gazali, tingëllon shumë familjare me realitetet e përditshme, ku ne si muslimanë jemi të ftuar të llogarisim veten dhe të ndahemi një herë e mirë nga trajtimi i fesë si pjesë e së shkuarës dhe si një maskë hipokrite, që vendoset vetëm në raste “karnavalesh”!
Në fakt, kushdo që lexon me vëmendje në Kur’an, do të gjejë se, sa herë përmendet besimi, aq herë përmendet dhe vepra pas tij. Me fjalë të tjera: “çfarë ndjehet me zemër dhe e vërteton vepra”.
Musliman dhe gënjeshtar, nuk shkon! Musliman dhe konsumues indiferent i alkoolit (qoftë edhe një gotë me raste!?), nuk ka! Musliman dhe njeri pa moral, nuk lidhen! Musliman dhe grabitës i pronës së tjetrit, mashtrues, janë në kahje diametralisht të kundërta! Musliman dhe arrogant në jetë, injorant kokëbosh, janë në konflikt! Musliman dhe koprac e zemërvogël, bie ndesh me udhëzimin hyjnor! Musliman dhe smirëzi e dashakeq, nuk përputhen! Musliman dhe thashethemexhi, ngatërrestar, janë katërciprisht në përballje! Musliman dhe.., musliman dhe…
A ndodh që muslimani të rrëshqasë në jetë e të devijojë drejt së keqes së lartpërmendur, papritmas? Po, mundet se, edhe ai është njeri, por.., muslimani vrapon drejt pendimit, korrigjimit, përmirësimit, ndryshimit progresiv, derisa sjellja e tij, morali dhe vepra dëshmojnë Kur’anin dhe Traditën!
Ky lloj njeriu është i besueshëm në shoqëri, i mundshëm për të ndërtuar të mirën e për të shpëtuar njerëzimin nga kataklizma e injorancës, verbimit përballë realiteteve gri, femohimi, shirku, bestytnitë, prekjet e idhujtarisë, zhveshja e fesë nga shpirti dhe përshtatja me degradimin moral e intelektual në emër të bashkëkohores, imoraliteti, korrupsioni, pashpirtësia, urrejtja në emër të fesë, racës, kombit, gjuhës etj.
Prandaj, është koha të ngrihemi nga gjumi i harresës, neglizhencës e indiferencës dhe të sillemi nga feja e jonë! Atë ditë që ta bëjmë me bindje një gjë të tillë, do të jemi njerëz më të mirë, shqiptarë më të vëmendshëm ndaj fatkeqësive tona kombëtare, bamirës e dijetarë, largpamës e njerëz me dinjitet, që nuk kanë nevojë t’i nënshtrohen kujt, as të këndojnë këngën e tjetrit për një lëmoshë të paragjykuar!?
Imam Muhamed B. Sytari
Shkodër, më 27 tetor 2016